Kościół drewniany p.w. Marii Magdaleny - nic istniejący.

Moły kościół drewniany zbudowano w Lubomi już w 1303 r. Poświęcił go biskup wrocławski Mikołaj.

W roku 1616 zbudowano tu nowy kościół drewniany w rodzimej konstrukcji zrębowej, który przetrwał do momentu zburzenia go w 1886 r. Kościół lubomski z 1516 r. reprezentował archaiczny typ świątyni średniowiecznej. Pośiadał wolnostojącą wieżę - dzwonicę o pochyłych ku górze zwęźających się ścianach  z nadwieszoną izbicą szalowaną deskami wyrzynanymi w dolnej części w koronkę. Wieża zbudowana w konstrukcji słupowej której ściany były szalowane dwupasmowo, akcentowała na zewnątrz wraz z izbicą jakby trzy kondygnacje. Wieżę wienczył prześwitowy barokowy hełm cebulasty spoczywający na zadaszeniu namiotowym. Wejście do wieży, poprzedzone małym przedśionkiem, znajdowało się w północnej ścianie.
Zrębowy karpus kościoła stojący w pobliżu wieży składa się z kwadratowego prezbiterium prosto zamkniętego i nakrytego dachem siodłowym oraz większej i wyższej kwadratowej nawy nakrytej również dachem siodłowym o znacznym spadku połaci. Kościół otaczały wydatne przydaszki wsparte na supach (soboty). Dachy i przydaszki kryte były gontem. Wejścia do świątyni prowadziły poprzez kruchty od północy i południa (wejście główne) oraz od zachodu. We wnętrzu _. prezbiterium posiadało pozorne sklepienie kolebkowe, zaś nawa - strop płaski.
Bogactwo malowideł stropowych i ściennych (głównie figuralnych) oraz wyposażenie z późnogotyckim tryptykiem św. Rodziny tworzyło niezwykły wystrój wnętrz tej uroczej świątynl.
Kościół otoczony był parkanem drewnianym w typie sumikowo-łątkowym z bramką w pobliźu wieźy.